Fabulatorio | Caderno de notas

Imprimindo ‘Ostalgia’

Xa queda menos!. O pasado xoves imprimimos a tripa do libro Ostalgia de Simona Rota na rotativa de Galicia Editorial.

Dende hai un tempo, case á vez que comezamos a editar os contidos dun libro, ou a debuxar as primeiras ideas nun caderno, pensamos onde e con que tecnoloxía imos imprimir. É unha sorte que a día de hoxe, en Galicia, poidamos aínda decidir facelo ben nunha pequena imprenta, case artesanal, empregando unha Heidelberg de aspas, ou ben ao contrario, nunha rotativa que ocupa máis de 6.000 m2 de nave nun polígono industrial.

A posibilidade de imprimir Ostalgia nunha rotativa xurdiu, xa que logo, moi no inicio. Ademais dos condicionantes económicos, tiñamos a intuición de que as fotos de Simona contaban unha historia que se axustaba moi ben ao resultados que se poden esperar de imprimir nunha rotativa. Non resulta doado explicar as intuicións, pero a primeira vez que comezamos a ver a serie Ostalgia tivemos unha sensación semellante á que se ten cando se volve a un xornal duns días, meses ou anos atrás: a percepción de algo fráxil, lonxe e silencioso á vez, sen o ruído do presente.

É claro que imprimindo en papel prensa non se pode agardar a mesma fidelidade de reprodución que nun papel estucado. Hai que dar por descontado que pola gañancia de punto do papel as fotografías quedarán menos nítidas e con menos contraste, incidindo máis aínda na perda de luminosidade que de por sí provoca imprimir fotografías en CMYK. Con todo, cremos que un fotolibro non debe ser só un catálogo de fotografías en serie, ou a trasposición directa das fotografías dunha exposición a un formato de libro. A mellor maneira de ver e apreciar unha fotografía será sempre poñéndose diante dunha reproducción que fose elaborada con métodos fotográficos de reprodución; un fotolibro, ademais, debe posuír unha narrativa propia, debe contar unha historia…

Aínda tendo ben asumidos os condicionantes que supón imprimir nunha rotativa capaz de facelo a un ritmo de 30.000 xornais por hora, a decisión foi máis doada de tomar polos bos resultados que tiñamos acadado colaborando con Galicia Editorial en diferentes proxectos anteriores. As dificultades doutros tempos nas rotativas para rexistrar ben as cores xa non supoñen un problema, e a gama de papeis dispoñibles supera en bastante ao papel gris de prensa de 42 grs. de sempre, podendo escoller, hoxe en día, entre papeis de diferentes gramaxes e tonalidades de branco. Traballar con perfís de cores calibrados e con procesos de produción moi estandarizados contribúe a evitar sorpresas pouco agradecidas, e máis importante aínda para nós, poder contar coa colaboración, coa profesionalidade e cos coñecementos do persoal que alí traballa.

E na mesma liña de reflexión, sen as ideas, a confianza e o entusiasmo de Simona, non tería sido posible poder afrontar a edición do seu libro desta maneira.

O día de impresión é sempre un momento igual de feliz que inquedo. As boas sensacións veñen de ter rematado unha parte importante do traballo e do devezo de poder ollar o seu resultado. A expectación ten que ver máis con confiar ese traballo a outras mans e con agardar polo desenvolvemento duns procesos nos que, partindo de coñecer o seu funcionamento, resulta sempre aconsellable deixar un pequeno espazo á sorpresa.

O fotolibro Ostalgia de Simona Rota quedou impreso o xoves, e a verdade é que quedamos moi contentos co resultado. A próxima semana está reservada para a encadernación, e poucos días despois, o libro xa estará dispoñible.

6 May 2013 / 2 notes

$Ostalgia · Simona Rota (f.02) Os correos electrónicos, ás veces, traen consigo sorpresas tan pouco agardadas como felices. Hai case cinco meses recibimos un inesperado correo de Simona Rota comentándonos a posibilidade de editar e deseñar un fotolibro sobre a súa serie ‘Ostalgia’ co motivo da exposición que se levará a cabo na Galería Kursala da Universidade de Cádiz. Nese momento só coñeciamos a Simona por un correo anterior no que, de xeito moi xeneroso, nos comentaba as súas impresións sobre o libro ‘A casa do Oscar’ que editaramos o ano pasado xunto a Luis Díaz Díaz. Non nos deixan de admirar as persoas que por propia vontade escriben un correo electrónico a outras, só para mandar un saúdo e felicitalas polo seu traballo. Despois, á ledicia do inesperado, sumóuselle a de comezar a construír un libro coas fotos de Simona, coas súas ideas, coa súas palabras… e durante varias semanas, nunha comunicación deslocalizada entre Madrid, Bergondo e Milladoiro comezou a xurdir unha narrativa posible para o libro que transitase sen conflito entre dous lugares: o do fracaso dunha utopía, e a do lugar feliz e amable da memoria de Simona durante a súa infancia en Rumanía. E a cada vez que Simona nos dicía con entusiasmo “Éramos felices!”, contrapoñendo a súa memoria ao ollar estereotipado de occidente sobre os países do leste, apetecíanos, cada vez máis, poder compartir eses lugares que fomos habitando durante a construción do libro e as conversas con con ela. Por ese motivo e para acompañar a sorpresa incial con outro momento inesperado que pechase ben esta nova viaxe, fainos moi felices —agora a nós—, poder anunciar que acordamos con Simona publicar en Fabulatorio unha edición limitada de 200 exemplares do fotolibro. A edición de Fabulatorio completará a non venal elaborada co gallo da exposición na Kursala. A comezos de maio achegarémonos a Cádiz para facer entrega dos catálogos; pouco despois, o fotolibro ‘Ostalgia’, de Simona Rota, estará na web de Fabulatorio agardando por novos destinos. Nos próximos días iremos dando máis información e compartindo novas. — Fotografía © Simona Rota. Bosteri Beach Resort. Issyk Kul Lake, Kyrgyzstan, 2010$

Ostalgia · Simona Rota (f.02)

Os correos electrónicos, ás veces, traen consigo sorpresas tan pouco agardadas como felices.

Hai case cinco meses recibimos un inesperado correo de Simona Rota comentándonos a posibilidade de editar e deseñar un fotolibro sobre a súa serie ‘Ostalgia’ co motivo da exposición que se levará a cabo na Galería Kursala da Universidade de Cádiz. Nese momento só coñeciamos a Simona por un correo anterior no que, de xeito moi xeneroso, nos comentaba as súas impresións sobre o libro ‘A casa do Oscar’ que editaramos o ano pasado xunto a Luis Díaz Díaz. Non nos deixan de admirar as persoas que por propia vontade escriben un correo electrónico a outras, só para mandar un saúdo e felicitalas polo seu traballo.

Despois, á ledicia do inesperado, sumóuselle a de comezar a construír un libro coas fotos de Simona, coas súas ideas, coa súas palabras… e durante varias semanas, nunha comunicación deslocalizada entre Madrid, Bergondo e Milladoiro comezou a xurdir unha narrativa posible para o libro que transitase sen conflito entre dous lugares: o do fracaso dunha utopía, e a do lugar feliz e amable da memoria de Simona durante a súa infancia en Rumanía. E a cada vez que Simona nos dicía con entusiasmo “Éramos felices!”, contrapoñendo a súa memoria ao ollar estereotipado de occidente sobre os países do leste, apetecíanos, cada vez máis, poder compartir eses lugares que fomos habitando durante a construción do libro e as conversas con con ela.

Por ese motivo e para acompañar a sorpresa incial con outro momento inesperado que pechase ben esta nova viaxe, fainos moi felices —agora a nós—, poder anunciar que acordamos con Simona publicar en Fabulatorio unha edición limitada de 200 exemplares do fotolibro.

A edición de Fabulatorio completará a non venal elaborada co gallo da exposición na Kursala.

A comezos de maio achegarémonos a Cádiz para facer entrega dos catálogos; pouco despois, o fotolibro ‘Ostalgia’, de Simona Rota, estará na web de Fabulatorio agardando por novos destinos.

Nos próximos días iremos dando máis información e compartindo novas.

— Fotografía © Simona Rota. Bosteri Beach Resort. Issyk Kul Lake, Kyrgyzstan, 2010

22 Apr 2013 / 8 notes

Conversa no Barrio das Flores

Cremos que unha das labores máis importantes dun editor é a de crear contextos: establecer un lugar amable, ou quizais incómodo, a partir do cal poder comezar a viaxe que propón cada novo libro.

Sempre imaxinamos a serie de cadernos de fotografía de Fabulatorio como pequenas viaxes. Breves traxectos nos que fose posible renovar o noso ollar con novas imaxes: como dar un paseo de domingo por unha alameda, como sair a camiñar polo monte ou como apoiarse no peitoril nunha xanela, e pararse durante un intre a observar algo do que acontece fóra de nós. E aínda así, a pesar da súa brevidade, esas viaxes tamén precisan dunha baliza, ben para marcar o camiño de volta, ou ben ao contrario, para deixar testemuña do non retorno.

En ‘A casa do Oscar’, o primeiro caderno da serie, con fotos de Luis Díaz Díaz das praias de Rio de Janeiro e da ‘Casa das Canoas’ de Oscar Niemeyer –a máis feliz das viaxes para el– ese contexto chegounos, case sen buscalo, nun texto de Chico Buarque. E para celebrar o inesperado encontro, o título do texto, ‘A casa do Oscar’, rematou por ser tamén o título do caderno. Outras palabras, neste caso de Benoît Sindt, compañeiro de Luis durante a súa viaxe polo Brasil, remataban o libro e explicaban outro lugar: o da memoria que as fotografías levan e traen sempre consigo.

Sen embargo, para a edición do novo caderno, con fotografías de Tono Mejuto do Barrio das Flores da Coruña, non foi doado atopar as palabras que arroupasen ben as imaxes, que fosen un fogar. As fotografías de Tono resístense ás categorías, custa traballo definirlles un tempo propio, reflexan só un momento máis dunha continuidade que resulta difícil de explorar; son, en definitiva, como unha desas pequenas viaxes que imaxinábamos dende unha xanela dunha vivenda calquera do Barrio. Así as vemos nós.

E ao final, esa mesma atemporalidade das imaxes, a incerteza de seren pasado, presente, ou quizais tamén futuro, deunos a clave. Pensamos en sentar diante dunha mesa a tres persoas para conversar, tres persoas que fosen elas mesmas testemuñas da continuidade do Barrio, tendo claro que nos interesaba máis a ficción construída da memoria das persoas, que a suposta realidade da documentación histórica.

Poñerlle nome a esas tres persoas xa foi máis doado. Na mesa, sentados para conversar, estarán Andrés Fernández-Albalat (1924), arquitecto, que participou da construcción do barrio durante os anos 60 e 70 do século pasado; Carlos Quintáns Eiras (1962), tamén arquitecto, que hai uns anos decidiu trasladar o seu estudio ao Barrio das Flores e viviu en primeira persoa a súa evolución, e Iago Carro (1981), membro do grupo de arquitectos ergosfera, que ao igual que no caso anterior, decidiron ter tamén o seu lugar de traballo dentro do Barrio. Tres xeracións de arquitectos que para nós representan tres momentos dunha, ou varias, continuidades.

As conversas teñen de malo o mesmo que teñen de bo: non se poden guionizar nin dirixir, evolucionan por elas mesmas, e, como acontece coa memoria, deixan baleiros, espazos sen transitar. Que así sexa, as imaxes de Tono encherán eses baleiros, ou quizáis tampouco, non importa, a nosa intención é só dar os primeiros pasos dunha nova viaxe.

O vindeiro día sábado 2 de marzo estaremos no estudio de ergosfera para rexistrar en video esa conversa, e para poder facelo ben, contaremos coa colaboración e a axuda do director de cine Luís Avilés, non podemos pedir máis.

Xa iremos contando como foi…

(Fotografía de Tono Mejuto)

28 Feb 2013 / 1 note

O segundo volume de Fabulatorio con fotografías de Tono Mejuto xa está en camiño. Na imaxe os primeiros e desorientados pasos polo mundo interior do Barrio das Flores da Coruña.
Que doado resulta editar e comezar a deseñar cun material tan fermoso e inspirador!

http://fabulatorio.org/publicacion/barrio-das-flores-tono-mejuto/

Nos próximos días algunhas novidades e algunha sorpresa…

19 Nov 2012 / 2 notes

Na imaxe un dos poucos exemplares que nos quedan de ‘A casa do Oscar’. O libro con fotos de Luis Díaz Díaz foi seleccionado para participar na exposición ‘L’autoedició exposada’ no festival internacional de fotografía Scan de Tarragona.

http://www.scan.cat/autoedicio.html

A foto a temos grazas a Jesús Madriñán, outro moi admirado fotógrafo por nós que tamén foi seleccionado para participar na sección ‘Full Contact’ do Festival.

Polo demais, 10 exemplares de ‘A casa do Oscar’, viaxaron as feiras de NY e Tokio grazas ao interese de Motto Books en Berlín (http://www.mottodistribution.com/site/)

19 Nov 2012

21 Jun 2012 / 6 notes

Fabulatorio mantivo unha conversa con Luis Díaz Díaz con motivo da edición do libro ‘A casa da Oscar’. A charla tivo lugar nas hortas traseiras do parque de Bonaval en Santiago de Compostela.
Ao longo da conversa, Luis Díaz Díaz fala da súa formación como fotógrafo, dos seus intereses e das súas referencias, comenta o interese actual pola edición de fotolibros, e explica algunha das súas impresións acerca da recente publicación do seu libro.

Video: desescribir e Luis Díaz Díaz

Agradecementos: Daniel González Portela / Felipe Trillo

CC. BY-NC-ND

2012

30 May 2012

Dende onte pola tarde o volume f.00 de fabulatorio está oficialmente agotado. Estamos moi agradecidos a todos os que adquiristes un exemplar e en xeral a todos os que vos interesastes por el.

http://fabulatorio.org/publicacion/fabulatorio/

30 May 2012 / 1 note

Este xoves 31 de maio presentamos a editorial e o libro ‘A casa do Oscar’ na librería do CGAC en Compostela, outro dos puntos de venda dos libros de Fabulatorio xunto coa librería Formatos na Coruña.

29 May 2012 / 1 note

‘Mais Grotesk’ é o nome da tipografía que empregamos para deseñar o libro ‘A casa do Oscar’.

A ‘Mais’, é unha tipografía sen remates, encadrada estilísticamente no grupo das ‘neo-grotescas’: tipografías que toman de referencia aquelas que durante a modernidade dos anos 50-60 tiveron unha maior aceptación (akzidenz, helvética, univers,…), pero evolucionadas e adaptadas ao momento actual tanto formal como funcionalmente.

A ‘Mais Grotesk’ é, ademais, unha tipografía que posúe un rasgos de identidade moi definidos, e que, pola súas características, permite un uso flexible e funcional tanto en corpos de tamaño pequenos como grandes, ou ‘Display’.

Tivemos a sorte de que o seu deseñador, Marcos Dopico, nos permitise traballar con ela para o que foi, como no caso de Fabulatorio, a súa estrea pública.

Pódense ver máis imaxes da Mais Grotesk, e coñecer algo do seu proceso de deseño, no flickr de Marcos Dopico:
http://www.flickr.com/photos/marcosdopico/sets/72157627169044024/with/7141425949/

Marcos Dopico é tamén autor dun recente e imprescindible libro sobre a historia das tipografías sen remates: ‘La evolución de los caracteres de palo seco’, editado pola editorial Campgráfic no ano 2011.

17 May 2012